Een Virtual Power Plant, kortweg VPP, bundelt tientallen tot honderden batterijen in één digitaal systeem dat zich voor de netbeheerder gedraagt als één grote centrale. Tijdens netpieken laat de software de batterijen synchroon ontladen om de belasting op het lokale net te verminderen; tijdens overschot laden ze juist bij. Voor de individuele eigenaar verandert er weinig: de batterij blijft gewoon de eigen woning bedienen, maar reageert binnen vooraf afgesproken grenzen ook op signalen van het net.
In de pilots werkten Stedin en een aantal energieleveranciers samen met circa 400 huishoudens in twee buurten met chronische netcongestie. Over een meetperiode van drie maanden daalde de piekbelasting in die buurten met 4 tot 6%, voldoende om in deze gebieden de wachtlijst voor nieuwe aansluitingen te verkorten zonder ingrijpende netinvesteringen.
Voor consumenten zit de waarde in twee dingen. Ten eerste een gegarandeerde compensatie per ontladen kWh, vergelijkbaar met dynamische teruglevering. Ten tweede prioriteit bij netaanvragen: deelnemende huishoudens worden voorrang gegeven omdat ze actief bijdragen aan netstabiliteit. De compensatie ligt in de pilots tussen 8 en 14 cent per kWh, afhankelijk van leverancier en marktprijzen.
Het ministerie van Economische Zaken en Klimaat onderzoekt op dit moment of het kader voor commerciële VPP-deelname per 2027 wettelijk kan worden vastgelegd. Cruciaal punt is de garantie dat eigenaren zelf in controle blijven van hoeveel en wanneer hun batterij beschikbaar wordt gesteld voor het net, een minimum-resterend laadniveau, gegarandeerde noodstroom en een opt-out per dag horen tot de basisvoorwaarden.
Voor wie nu al een batterij heeft of overweegt: kies bij voorkeur een model met open API en ondersteuning voor protocollen als Modbus en SunSpec, zodat aansluiting op een toekomstige VPP technisch geen barrière is.
